خانه رو به آفتاب

هوالعلیم

تشکر چیزبسیار خوبی است!

 اگر چه این حقیر سرآپا تقصیر در کسوت دفاع از ملیت و هویت ایران و ایرانی تا آنجا پیش رفت که از طرف تنی چند از رفقای دیرین سفر کرده مفتخر به دریافت انواع و اقسام فحش و فضیحت گردید و منتسب به فرقه ضاله وطن الهی یا ایران الهی شد ، اما این دلیل نمی شود که اصلا به نقد اخلاق و رفتار مردم این سرزمین عزیز باستانیمان نپردازم ، با این تفاوت که منظور این حقیر از این نقد اصلا و ابدا نفی امکان زندگی در ایران و لزوم مهاجرت به ممالک راقیه نیست و نخواهد بود.

ایرانی جماعت هر چه نداشته باشد به قول جوانهای این دوره آخر اعتماد به نفس است ، اصلا این خودش است که قهرمان همه کارهاست و نیاز به کمک کسی ندارد به خصوص وقتی خرش به طور کلی از پل می گذرد ، آدمهای دیگر هم اولا که هر کار کرده اند وظیفه شان بوده ، دوما اصلا مگر کاری کرد ه اند که مستحق یک تشکر خشک و خالی باشد ؟ سوما وقتی فامیل ما نیستند و ما در محضورات و چشم هم چشمی خانوادگی نیستیم به طور کاملا مکانیزه گور بابای دیگران!

اصلا اگر هم درست و دقیق فکر کند هر چند کمک این بنده خدا کلی برای من منافع و مداخل داشت اما غلط نکنم خودش از این کار خیر یک نیات شوم و شری داشت ، واه واه اصلا چقدر آدم پرتوقع و وقیح و مزخرفی است !

ایرانی جماعت به تاثر از فرد گرایی و بدبینی بیمار گونه اش یاد گرفته خودش و افراد خانواده اش برایش مهم باشند ، دیگران تا وقتی نفعی دارند و البته فقط یک طرفه ، قابل توجه اند .

اینجا البته اصلا بحث جبران محبت دیگران نیست که اگر این چنین باشد باید به پاسداشت همه خصایل انسانی جبران محبت یک دوست در حد توان درخور قدر آن محبت جدا از شخصیت و موقعیت و فامیل نبودن آن دوست باشد! لیکن باور کنیم یک تشکر خشک و خالی از آدمها نه که چیزی از گویند ه اش کم نمی کند ، بلکه عطز خوش دوستی و قدردانی می پراکند و آدمیان را خوشدل می کند برای سبقت در یاری همدیگر.

این سخنان البته در مقام کسی است که مورد محبت دوستی واقع شده و الا آنکه فاعل محبت است باید محبت را برای نزدیکی به منشا ازلی و ابدی همه دوستی ها یعنی ذات اقدس الهی و یا دست کم رضایت دل خودش ابراز کند ، منتظر تشکر و قدردانی بودن بیشک از پاداش و شیرینی محبت ابراز شده می کاهد و انسان را به وادی تلخ نگاه کاسب کارانه به روابط انسانی می اندازد.

اما همه اینها باعث نمی شود که ما سنت نیکوی تشکر و پاسداشت از هر آنکه ابراز دوستیی به ما کرده فراموش کنیم خصوصا در میانه کامرانیها ، شادیها ، سلم و سلامتی و امارت بخت نیکو ، این خیلی بد است که در پایان مراسم ختم و عزاداری از همه آنها که آمده اند و نیامده اند تشکر می کنیم لیکن در شادیهامان کاسب کارانه در پی آنیم که هر چقدر کمتر زیر منت آدمها باشیم حواسمان منحصرا پی فامیل و بستگانی باشد که بنا بر مصالح خانوادگی باید هوایشان را داشته باشیم و مبادا کم بیاوریم در مناسبات خانوادگی رسمی ، آنوقت است که دوست و همسایه و همکار هر چقدر نزدیک و خالص و محب ، هر چقدر داخل گودتر از فلان فامیل بی خبر از همه جا، می شود اولویت هزارم که نه اصلا بدون اولویت!

باید یاد بگیریم زبان شرین قدردانی و رفتار سپاسگزارانه را ، باشد که این طریقی باشد تا همگان غم و مشکلات دیگران را مسئله روز خویش بدانند و در یاری یکدیگر بکوشند و چه نیکو سخنی است که هرآن که مردمان را سپاس نگوید ، سپاسگزار خداوند نیز نخواهد بود!

هوالفتاح

نادعلیا مظهر العجائب......

 علی آغاز عشق است

                            در پناه سایه سار بیکران دیوار خانه دوست

علی امتداد همه جوانمردی است

                                    در تفت آتشین این وادی نامردمی

 و علی همه شهادت است

                                  در مشهد محراب وصل یار....

زاد روز مراد و مولای همه پاکبختگان آستان عاشقی مبارک باد!

هوالعظیم

  در این چند وقت که حقیر یک خبطی کرد و اسم ناموس و رفیق و وطن را به زبان آورد باز هم بعض رفقای شفیق قمه کشیده و رگ گردن بیرون زده و کف به دهان آورده ، شان و مرتبه روشنفکریشان را از یاد برده و خیز آوردند برای سفره کردن شکم این حقیر ، که خداخواهی جاخالی دادیم و الا معلوم نبود چه بلایی سرما بیآوردند.

فلذا تصمیم گرفتیم جهت تنویر افکار عمومی نکاتی چند را خدمت خوانندگان عزیز معروض داریم.

بعض دوستان در تقریرات اخیر صحبت از کیفیت زندگی کرده اند و آنچنان در این باب پیش رفته اند که آدم خیال می کنند که لوسیمی بیچاره و خانواده نگون بختش از سر گرسنگی و بدبختی بلند شده اند رفته اند آدلاید و باقی قضایا.

هیچ آدم عاقلی که فقط روزنامه خوانده باشد و تلویزیون نگاه کرده باشد نمی تواند منکر این معنی باشد که کشورهایی که در آمد سرانه بالا ، سیستم و کارایی پیشرفته تری دارند از سطح و کیفیت بالاتر زندگی برخوردارند و این را هم البته ناگفته پیداست که مردم ایران از کیفیت بالای زندگی برخوردار نیستند .

خوب قبول ، بیایید بنیشینید ببینیم چرا ، ببینیم چه کار باید بکنیم ، چه کاری می شود کرد ، نه اینکه با داد و بی داد و عصبانیت و درشتی گوش فلک را کر کنیم که آی مردم خیال نکنید من آدم بدی هستم ها ، خیال نکنید من یکی یکدانه پسر پدر و مادرم را رها کردم بیایم دنبال کیفیت زندگی ، نه آن مملکت اساساً بدرد نمی خورد ، اصلاً تمام مردم آن مملکت یا باید بمیرند یا باید مهاجرت کنند ، چون آن یک تکه خاک نه اصلاح می شود و نه عاقبت خوشی دارد.

یکی نیست از آقا بپرسد ، آیا کیفیت زندگی برای همه همان معنی دارد که برای تو؟ آیا هر کسی که اهل سانتیمانتالیزم منظور نظر تو نیست و روی دیوار اتاقش آدرس جهنم را نمی دهد ، اهل کتاب و سینما و سایر مشغولیات فرهنگی نیست؟ و فقط کتاب موتورهای احتراق داخلی می خواند وبس؟

یادم هست تابستان سال 84 به همراه یکی از این حضرات سفری به اطراف رفسنجان داشتم ، همراه ما استادی از اساتید دانشگاه بود بسیار دانشمند ، درویش و دوست داشتنی و البته مورد قبول حضرات ، پس از اینکه دوستان آسفالت و آدم و آسمان و صحرا و آب و کوه و معدن و مس و آهن و آلمینیوم و  خلاصه صدر و ذیل این مملکت را زیر سئوال بردند از استاد پرسیدم اینها چرا این کار را می کنند ، استاد با خونسردی پاسخ داد که: " بسیار ساده است ، دوستان می خواهند بگذارند و بروند!".

راستش هم همین بود ، این رفقا از آن جهت که رویشان نمی شود بگویند برای آسایش خودمان ، برای مدرینته ، برای استفاده از مواهب دنیا گذاشته ایم و رفته ایم ، سعی می کنند معایب این سرزمین را هزار برابر کنند ، لاعلاج وانمود کنند ، آدمهایش را مشتی نادان و وحشی نشان دهند ، دوغ و دوشاب ، راست و دروغ و درست و نادرست را به هم آمیخته و فرهنگ و مذهب آدمیان این ملک را بدوی و خرافی جلوه دهند و دست آخر بگویند که از سر ناچاری گذاشته ایم آمدیم.

جالب اینکه این حضرات وقتی ساکن این ملک بلازده بودند نه کمبودی داشتند ، نه مورد تعدیی واقع شدند و نه اساساً به آنها تعرضی شد ، این دوستان جملگی البته به حق و استحقاق از زندگی مرفه و قابل قبولی برخوردار بودند و بعضی شان به مدد الهی در سنین پایین ازدواج کرده و از همان موقع از تمام امکانات یک زندگی بالاتر از متوسط شهری برخوردار بودند .

دوستان دیگری مدعی اند که جلو رشدشان به خصوص به جهات خلاقیت فرهنگی و هنری در ایران گرفته شد بود ، اما عجیب است که در همه این سالها که قلمشان را برداشته اند و مهاجرت الی الله! کرده اند ، حتی یک سطر متن ادبی ، شعر ، نمایشنامه ، داستان و متون جسورانه انقلابی نه در داخل و نه در خارج از آنها منتشر نشده است.

دوستانی که با توجه به توان علمی شان در این شش سال گذشته می توانستند در بهترین دوره های تخصص پزشکی در کشور پذیرفته شده و تا کنون فارغ التحصیل و از طرح خدمت نیز فارغ شده باشند ، اکنون مفتخرند که پس از سالیان سیر آفاق و انفس! آمریکای شمالی ، دوستان آمریکایی لطف کرده اند تازه در دوره رزیدنتی آنها را پذیرفته اند و ای کاش همه اینها به خاطر این بود به بیمار هموطن و غیر هموطن بیشتر و بهتر کمک کنند اما بدبختی آنجاست که حضرات حتی مداوای کودکان آفریقایی را مقدم بر مرهم نهادن بر زخم کودک تایبادی و بلوچ و کهنوجی میدانند.

بدیهی است که هیچ کسی در هیچ زمان و برهه تاریخی نمی تواند متعرض حق تعیین محل زندگی افراد شود ، آدمها حق دارند در هر جای کره زمین که می خواهند زندگی کنند ، می شناسم دوستانی را که رفته اند و فاش گفته اند برای فرهنگ و زندگی غربی رفته اند و حتی برای خاکسپاری مادر هم به این سرزمین بازنگشته اند ، اما هیچگاه به این مردم و سرزمین دشنام نگفته اند و مدعی نشده اند که با دلی خونچکان و از سر اجبار مهاجرت کرده اند ، هیچ گاه این چنین شیفته و با ذوق کودکانه از هزار رنگ شهر فرنگ تمجید نکرده اند و سر آخر هیچگاه رفتنشان را وظیفه ای الهی ندانسته اند ،

اما دوستانی که این روزگاری این افراد را " ز... کار" می دانستند و فاسد و منحرف اکنون در تمجید از جامعه کشورهای مقصدشان چنان افراط می کنند که  متهمین سابق را نیز متحیر می کنند.

این رفقا که سابق بر این منادی راست دینی و عرفان واقعی بودند ، در حمله به ارزش های شرقی چنان افراط می کنند که خدا را ساخته ذهن بشر جهان سومی برای گریز از مشکلات زندگی می دانند و گواه خود را صداقت و پیشرفت انسان های منکر خدای غربی میدانند .

و البته همه اینها دست و پای نا امیدانه ایست برای رهایی از باری که بر ذهن دارند و توجیه ایست بیشتر برای خودشان تا دیگران .

منظور آنچه تا کنون در این گاه آمده است فقط در باب چنین افرادیست که به شیفتگی فرهنگ غربی – که در جای خود قابل احترام است- مهاجرت کرده اند اما از گفتن اینکه برای زندگی دنیا رفته ایم اباء دارند و سعی بلیغ دارند که از باب رفتنشان هم منتی بر سر این ملک و ملت بی اقبال بگذارند .

هوالغفار

دیشب  دانه ای که من و همراه

 با شوقی کودکانه در گوشه باغچه کوچک خوبی

 با دستان سبزمان کاشته بودیم،

با رقصی ظریف و رقصان و پیچان و عشوه گر

 سر از خاک برآورد و تن را به ژاله شبانگاهان شستشو داد

برگان کوچک را چونان دستانی نیازمند رو به خدا گرفت

 وغنچه ای  ناگشوده را مانند سر سربلند پاکباختگی به آسمان فراز کرد.

دیشب وردی الهی،  خواست خدا را در یگانگی دلها و تن ها جاری ساخت

و کسانی خواستند که تا همیشه برای او با هم بمانند

و چه حس دوست داشتنی است

برزیگری چنین شاخه تناوری در خاک پر توان ایمان

آنقدر که بی شک به  یاد او که خالق عاشقی است می ماند.

اما افسوس

 که در بردابرد این رویش مقدس

باغبانان از فرط سرمستی

با وجود آن همه سفارش و درخواست

یادشان رفت که بر شیشه این برزیگران ساده دل روستا بکوبند

بر مبارکباد رویش گل عاشقی

 ع و ا عزیز،

 برای همیشه پردیسی بمانید