هوالعلیم

تشکر چیزبسیار خوبی است!

 اگر چه این حقیر سرآپا تقصیر در کسوت دفاع از ملیت و هویت ایران و ایرانی تا آنجا پیش رفت که از طرف تنی چند از رفقای دیرین سفر کرده مفتخر به دریافت انواع و اقسام فحش و فضیحت گردید و منتسب به فرقه ضاله وطن الهی یا ایران الهی شد ، اما این دلیل نمی شود که اصلا به نقد اخلاق و رفتار مردم این سرزمین عزیز باستانیمان نپردازم ، با این تفاوت که منظور این حقیر از این نقد اصلا و ابدا نفی امکان زندگی در ایران و لزوم مهاجرت به ممالک راقیه نیست و نخواهد بود.

ایرانی جماعت هر چه نداشته باشد به قول جوانهای این دوره آخر اعتماد به نفس است ، اصلا این خودش است که قهرمان همه کارهاست و نیاز به کمک کسی ندارد به خصوص وقتی خرش به طور کلی از پل می گذرد ، آدمهای دیگر هم اولا که هر کار کرده اند وظیفه شان بوده ، دوما اصلا مگر کاری کرد ه اند که مستحق یک تشکر خشک و خالی باشد ؟ سوما وقتی فامیل ما نیستند و ما در محضورات و چشم هم چشمی خانوادگی نیستیم به طور کاملا مکانیزه گور بابای دیگران!

اصلا اگر هم درست و دقیق فکر کند هر چند کمک این بنده خدا کلی برای من منافع و مداخل داشت اما غلط نکنم خودش از این کار خیر یک نیات شوم و شری داشت ، واه واه اصلا چقدر آدم پرتوقع و وقیح و مزخرفی است !

ایرانی جماعت به تاثر از فرد گرایی و بدبینی بیمار گونه اش یاد گرفته خودش و افراد خانواده اش برایش مهم باشند ، دیگران تا وقتی نفعی دارند و البته فقط یک طرفه ، قابل توجه اند .

اینجا البته اصلا بحث جبران محبت دیگران نیست که اگر این چنین باشد باید به پاسداشت همه خصایل انسانی جبران محبت یک دوست در حد توان درخور قدر آن محبت جدا از شخصیت و موقعیت و فامیل نبودن آن دوست باشد! لیکن باور کنیم یک تشکر خشک و خالی از آدمها نه که چیزی از گویند ه اش کم نمی کند ، بلکه عطز خوش دوستی و قدردانی می پراکند و آدمیان را خوشدل می کند برای سبقت در یاری همدیگر.

این سخنان البته در مقام کسی است که مورد محبت دوستی واقع شده و الا آنکه فاعل محبت است باید محبت را برای نزدیکی به منشا ازلی و ابدی همه دوستی ها یعنی ذات اقدس الهی و یا دست کم رضایت دل خودش ابراز کند ، منتظر تشکر و قدردانی بودن بیشک از پاداش و شیرینی محبت ابراز شده می کاهد و انسان را به وادی تلخ نگاه کاسب کارانه به روابط انسانی می اندازد.

اما همه اینها باعث نمی شود که ما سنت نیکوی تشکر و پاسداشت از هر آنکه ابراز دوستیی به ما کرده فراموش کنیم خصوصا در میانه کامرانیها ، شادیها ، سلم و سلامتی و امارت بخت نیکو ، این خیلی بد است که در پایان مراسم ختم و عزاداری از همه آنها که آمده اند و نیامده اند تشکر می کنیم لیکن در شادیهامان کاسب کارانه در پی آنیم که هر چقدر کمتر زیر منت آدمها باشیم حواسمان منحصرا پی فامیل و بستگانی باشد که بنا بر مصالح خانوادگی باید هوایشان را داشته باشیم و مبادا کم بیاوریم در مناسبات خانوادگی رسمی ، آنوقت است که دوست و همسایه و همکار هر چقدر نزدیک و خالص و محب ، هر چقدر داخل گودتر از فلان فامیل بی خبر از همه جا، می شود اولویت هزارم که نه اصلا بدون اولویت!

باید یاد بگیریم زبان شرین قدردانی و رفتار سپاسگزارانه را ، باشد که این طریقی باشد تا همگان غم و مشکلات دیگران را مسئله روز خویش بدانند و در یاری یکدیگر بکوشند و چه نیکو سخنی است که هرآن که مردمان را سپاس نگوید ، سپاسگزار خداوند نیز نخواهد بود!

/ 1 نظر / 14 بازدید

برادر مهربان من و او برای تمام عمر از شما متشکريم. اين رو بارها و بارها به هر زبانی و در هر مکانی حاضريم به زبون بياريم.